บันทึกของผม... ก่อนกายนี้จะจมลงสู่พื้นปฐพี

เป็นคำสอนที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ให้ไว้แก่เหล่าพระภิกษุเมื่อ ๒๕๐๐ ปีมาแล้ว เป็นคำสอนที่มีความหมายลึกซึ้งกินใจมากสำหรับผม หากคนที่ไม่เคยศึกษาพระพุทธศาสนามาก่อน หากได้ยินว่า “ตนแลย่อมเป็นที่พึ่งแห่งตน” คงจะคิดค้านขึ้นมาทันที แต่จริง ๆ แล้ว มันมีความหมายอันยิ่งยวดที่ไม่อาจจะมองข้ามไปได้เลย

เวลาที่ผมท้อแท้ ผมจะนึกถึงคาถานี้เสมอ (พร้อมคำแปลนะ อิอิ) ไม่ใช่เฉพาะคาถานี้ ทุก ๆ คาถาล้่วนมีนัยยะซ่อนเร้นเสมอ เสียดายคนรุ่นหลังไม่ค่อยเข้าใจกุศโลบายของเจ้าของคาถา มักคิดไปว่า ท่องแล้วจะได้ดีเอง ไม่ต้องทำอะไร แค่ท่องเป็นนกแก้วนกขุนทองก็พอ

คาถา ก็คือคำำพูดธรรมดา ๆ ที่ไม่ธรรมดาอย่างหนึ่ง บุรุษผู้มีสติ เมื่อได้ฟัง ได้พิจารณาแล้ว ย่อมเล็งเห็นสาระในคำพูดนั้น ๆ

- จบแล้ว -




(แต่จริง ๆ เหมือนจะยังเขียนไม่จบนะ)






(อ้าว!? ยังเหรอ...)






(ต่อยอดเองดีกว่าครับงั้น ;P)
 

"แม้นับว่าเป็นการหลอกลวงเถิด
แต่มันกลับสามารถบันดาลให้ผู้คนวาดมโนภาพสวยงามได้มากหลาย
คนเราหากไม่มีความหวังที่สวยงามอยู่ในความรู้สึกนึกดิดเสียบ้าง
ชีวิตใยไม่แห้งแล้งอับเฉา? ท้อแท้อาลัยเกินไป"

ที่มา - engr