บันทึกของผม... ก่อนกายนี้จะจมลงสู่พื้นปฐพี

วันนี้เรื่องหน้าเศร้าใจมากที่สุดเรื่องนึงในชิวิตผมก็มาถึง... เค้าอยู่กับผมมานานมาก แม้ตอนแรกจะไม่ได้มาอยู่กับผมโดยตรงก็ตาม แต่ว่า ตอนหลัง เราก็อยู่ด้วยกันตลอดมา เวลาไปไหนผมจะพาเค้าไปด้วยเสมอ เค้าเป็นอะำไรมากมายสำหรับผม...

แม้บางครั้งผมอาจจะทิ้งเค้าไว้ในห้อง หรือลืมไว้ที่ไหนสักแห่ง แต่ผมก็ไม่เคยละเลย... ระยะหลังนี้ ผมเอาเค้าติดตัวไปไหนมาไหนเสมอ ๆ จนวันนี้... ความใกล้ชิด มันได้ทำให้ผมต้องเสียเค้าไป...

เมื่อวานผมให้แม่บ้านเอาเสื้อไปซัก แต่แม่บ้านไม่ทันไป วันนี้เจอก็เลยบอกว่า อย่าลืมเอาไปซักนะ...

ขณะที่ผมนั่งอยู่ในห้อง ผมเห็นแม่บ้านเดินยิ้มมา ยังนึกว่าคงจะมีอะไรสนุก ๆ...

แม่บ้านยิ้มเดินเข้ามาในห้อง ยื่นมือออกมา ในมือนั้น... มีเค้าอยู่...

แม่บ้านบอกกับผมว่า...

“คุณคะ คืออิฉันลืมจริง ๆ ค่ะ ไม่รู้ว่ามีมันอยู่ในเสื้อ แต่มันไม่ได้เปียกมากนะคะ เพราะมีเสื้อบังอยู่...”

แม่บ้านพูดไปยิ้มไป... ผมอึ้ง... นึกโกรธ แต่ก็ข่มใจไว้... แต่ก็เกิดความเศร้าจับใจขึ้นมา...

ตลอดเวลากว่า ๓ ปีที่เรารู้จักกัน... หมดกัน...





























PocketPC ผม... HP IPAQ 1910 ผม... Y_Y... ไปซะแล้ว...